Homepage

De neus van de veteraan.

Vanaf het eerste moment dat ik in de koolzwarte ogen van de prachtige, Schotse Golden Retriever reu keek en hij zijn kop op mijn schoot legde, was ik verkocht. Een veelgevraagde dekreu, die voor gezonde, even zo mooie nakomelingen zorgde. Een hond uit duizenden. Het werd dus een reutje, de pup die we zo graag wensten. Een aardje naar zijn vaartje, alhoewel dat karaktertechnisch niet opging, want onze eerste hond is een overenthousiaste, speelse druktemaker.
Wat dat betreft lijkt hij in niets op zijn stoïcijnse, altijd kalme vader.
De prachtige, Schotse reu kwam onverwacht bij ons wonen. Ons jonkje had zijn vader in huis genomen. We kregen zorgen om hem, hij werd ernstig ziek maar herstelde wonderlijk goed.
De inmiddels indrukwekkende senior werd Nederlands Veteranen Kampioen, een titel die hij met verve en waardigheid behaalde.
Behalve zijn zoon kwam ook zijn kleinzoontje ons roedel versterken.
Een schitterend hondje dat zijn gemakkelijke, rustige karakter als geen ander had overgenomen. Een hondje uit duizenden, zoals zijn opa was. Een hondje dat helaas door een gruwelijke ziekte veel te vroeg ons roedel moest verlaten.
Nu is de oude baas echt bejaard. Dat er een achterkleindochter in het roedel leeft, maakt hem niet zoveel meer uit. Hij is wat dovig en ziet minder. Hij kan een beetje in paniek raken als hij zijn “mensen” niet in de buurt weet. Maar hij kan ook nog een wandeling van vijf kwartier aan zonder dat hij er stijf van is of last van heeft. Zijn conditie is nog steeds geweldig en hij is een prachtige, gezonde, eigenwijze veteraan van bijna 13.
We hebben zijn kennis en ervaring volop gebruikt, toen we het verloop van de loopsheid van zijn achterkleindochter wilden meten. Op het moment dat de oude heer zijn neus niet meer van de plaatsen kon krijgen waar het kleine teefje had gezeten, en hij onrustig in de buurt van de deur bleef banjeren, wisten we dat we de dame en heren streng gescheiden moesten houden. Maar zodra hij weer zijn eigen, kalme zelf werd, begrepen we ook dat het hoogtepunt van de loopsheid voorbij was. Hij heeft ons tijdens deze eerste ervaring in het tevengebeuren de weg gewezen met zijn kennis en zijn feilloos snuffende, gitzwarte dop in de indrukwekkende grijze snoet. De Neus van de Veteraan.
Wat een hond!

↑ Naar boven ↑

copyright en disclaimer - cookies - adverteren - links

Word lid van de Honden.blogo.nl nieuwsbrief