Homepage

Heerlijk, een hulphond in huis!

Een van onze herplaatsers is Bo, een reus van een Retriever met het hart van een kitten. We denken dat Bo een lichte verstandelijke beperking heeft maar hij is altijd innig blij en daardoor is hij zo aandoenlijk als hij groot is.
Bo was in zijn puppyjaren een talentvolle leerling bij de Stichting Hulphond.
Hij heeft zijn opleiding afgerond maar zijn kennis nooit in praktijk kunnen brengen doordat hij voortijdig werd afgekeurd vanwege HD. (Heupdysplasie.)
Hij vindt het prachtig om klusjes in huis te doen. Bo brengt de baas graag een biertje, bijvoorbeeld, kwispelend van blijdschap en met een enorme grijns op zijn snoet. Dat daar een lekkere beloning op volgt, lijkt voor Bo slechts een bonus; hij vindt de opdracht op zichzelf al fijn.
Dat hij in zijn opleiding een paar puntjes heeft laten liggen doet er in ons huishouden niet zoveel toe, in tegenstelling tot de huishoudens waar hij zou hebben moeten werken als hij door alle selecties was gekomen.
Bo geeft zijn zaakjes niet altijd graag af en hij soms pakt hij de boodschappentas al uit nog voordat hij een commando heeft gehad. Dat daardoor een komkommer deuken oploopt, of een doos eieren ternauwernood aan een geklutste staat ontsnapt, is voor Bo geen enkel probleem. Dus voor ons ook niet. Meestal.

Ik stond met een volle kar met boodschappen bij de kassa van onze plaatselijke supermarkt. En wilde afrekenen.
De rij achter me werd steeds groter, mijn hoofd steeds roder, want alles wat ik bij me had was een tas. Een gapende leegte in die tas. Geen geld. Geen pasje. Niets. Het meisje achter de kassa keek me meewarig aan: “Uw portemonnee is toch niet gestolen?“ vroeg ze verontrust. Ik wist het niet. Het enige wat ik kon doen was de kar met artikelen achter laten met een briefje erop en teruggaan over het parkeerterrein, in de auto, op zoek naar mijn portemonnee.
Die nergens bleek te zijn.
Er was thuis wel een potje met een geldbedrag dat de supermarktkosten zou kunnen dekken maar ik voelde de bui al helemaal hangen: ik moest de bank bellen om al mijn pasjes te blokkeren, e.e.a. als vermist opgeven en ik had verschrikkelijk de pest erin.

Ik werd zoals gebruikelijk door de honden verwelkomt alsof ik een dag was weggeweest. De pup met haar knuffel in de bek, Chico die me ook altijd iets wil laten zien bij binnenkomst. En Bo. Kwispelend, zijn oortjes op standje “blij” kwam hij me trots mijn portemonnee apporteren. Die hij zelf eerder uit mijn tas had gepakt. Ik verbeet mijn innerlijke gemopper alvorens ik hem helemaal de hemel in prees. Nooit een saai moment met deze ex hulphond!

↑ Naar boven ↑

copyright en disclaimer - cookies - adverteren - links

Word lid van de Honden.blogo.nl nieuwsbrief