Homepage

Logboek Dierenasiel Bonaire: Perlita, een parel van een pup

Perlita BonaireEnige tijd geleden reed mijn collega ‘s avonds van haar bezoek naar huis. De wegen op Bonaire worden lang niet zo goed verlicht als in Nederland en het was werkelijk aardedonker. Opeens zag ze midden op de weg een twee oogjes schitteren.  Het bleken de oogjes van een pup. Een miniscuul diertje, ondervoed en uitgedroogd. In de buurt was geen huis te bekennen en geen mens of hond te zien . Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om het diertje achter te laten en nam het mee. De volgende dag bracht ze het hondje, dat inmiddels de naam ‘Perlita’ (Pareltje) had gekregen, mee naar haar werk op het asiel. Veel kans had het kleintje niet: zwak, zielig… een klein hoopje ellende.

Later op de dag heb ik Perlita mee naar huis genomen. Na enkele moeilijke dagen, ik dacht niet dat ze het zou halen,  is Perlita uitgegroeid tot een parel van een pup. Lekker mollig, energiek, speels en leuk stout,. Binnenkort kan ze weer naar het asiel en gaat ze ‘wonen’ in het puppyhok, waar ze met zo’n 15 kleine viervoeters verblijft. Vanaf nu is het spelen met vriendjes wachten op een nieuw eigenaar.

Het verhaal van Perlita staat niet op zichzelf. Het is illustratief voor het werk van het dierenasiel op Bonaire. We ‘fosteren’, zoals dat op zijn goed Hollands heet, ook asieldieren.  Dat wil zeggen dat we zo nu en dan diertjes mee naar huis nemen om aan te sterken, te genezen en extra aandacht te geven. In dit geval was ik de ‘fostermoeder’ van dit hondje, maar in de meeste gevallen nemen de vrijwilligers deze schone taak op zich. Dus alle eer gaat naar de vrijwilligers van het asiel toe!

↑ Naar boven ↑

copyright en disclaimer - cookies - adverteren - links

Word lid van de Honden.blogo.nl nieuwsbrief